januar 28, 2010
I
am
standing
by.
Like
the
video-player
says
when
I
turn
it
off.
My
left
foot
wants
to
dance.
My
right
one
needs
to
lie
down.
And
I
want
to
give
in
and
give
up,
but
I
still
give
a
fuck.
Let
us
forget
about
this
then.
Let
us
breathe
another
poem.
Let
us
skip
to
another
play.
Where
the
characters
are
singing
FUCK
ALL
in
a
calming,
comforting
tune.
And
let
us
stay
there
as
long
as
we
need.
And
sing
along
as
loud
as
we
need.
And
with
time,
let
us
hope
for
a
new
director.
januar 13, 2010
Eva Pfitzenmaier har gitt meg lyd!
Eg har eit FULLFØRT-stempel som klagar fordi det ikkje blir nytta ofte nok. Både stempelet og eg hadde ei lykkestund då det endeleg vart brukt på denne filmen. Takk, Eva!
november 19, 2009
Ho tenker at så lenge bølgene er i rammene av eit basseng,
har ho berre kome halvvegs. Då hjelp det ikkje med orkan i kasta.
november 11, 2009
Ho pustar, og ho ser. To funksjonar. Ho forbannar sin eigen pust. Ho forbannar kroppen sin motvilje til å sei takk for seg. Ho syns tida er inne, og er skuffa over at ikkje kroppen fylgjer opp. Kjenner seg forrådt.
Ho pustar. Og ho ser.
Er du trist?
- Ja.
Nærvær. Alt eg kan gi er nærvær. Eg beundrar handa hennar. Den 91 år gamle handa. Ho søkjer mi igjen. Alle steingardar er nede. Ho har ikkje motstand i seg.
-Når kjem mor di i heim?
Eg veit ikkje. Saknar du ho?
- Ja.
Ho er deprimert. Vil ikkje ha kaffi. Vil berre ligge. Eg har lyst å høyre kva ho tenkjer, men eg tør ikkje spør. Eg lurer på kva ho tenkjer om livet. Korleis ser hennar konklusjon ut? Hennar regnskap. Hennar oppgjer. Reflekterer ho over dette? Eg har alltid tenkt at alle gjer seg nokre oppsummerande tankar på slutten av songen, men det er kanskje ikkje slik. Eg får kjensla av at ho uansett er forbi dette stadiet.
Ventetid. Den mest uuthaldelege ventetid som finnes. I’m not worried about death. I’m worried about the preliminaries. Leonard Cohen fryktar ikkje døden, han fryktar innledninga. Dette er innleiinga . Cohen har grunn til å kvi seg.
Det er vondt å sjå andre ha det vondt.
Tredje gongen eg spør om ho kanskje kunne få lyst på kaffi om eg laga litt, kom det eit svar som likna meir på ja enn på nei. Med god tid kom ho seg i stolen, og med ho kom ein ny giv. Me kosa oss grymt. Delte kaka i mindre og mindre bitar til det ikkje lenger var meir igjen. Me var einige om at dette kunne me – kose oss med kaffien. Eg grein då eg kjørte derifrå.
Hjarta til mormor hadde ein fysisk vilje som sinnet hennar ikkje forstod seg på. Om det var kroppen eller sinnet hennar som var ute av takt, er ein tanke som aldri får sitt etterfylgjande punktum. Godt var det i alle fall då dei fant kvarandre igjen.
november 10, 2009
Hadde eg visst at nokon var forelska i med på ungdomskulen ville livet mitt sett heilt annleis ut.
november 1, 2009
EG HAR EIN HEST I VINDAUGE.
Den galopperar over bøker, persille og kvite stearinlys. Over appelsiner og tomme tankar. Over vannkaraflar og rastlause hender. Gjennom sfærar me ikkje ser, men som like fullt er rundt oss. Den tenkjer ikkje. Den ser. Den ser kva som er i lufta. Me er så opptatt av å lesa mellom linjene, men me gløymer å sjå kva som heng i lufta. Der heng det karusellar av hemmelige tankar. Der dansar morild-støvet i sitt heilt eige solsystem. Og der kviler historiar som mest truleg aldri vil bli fortalt. Men det gjer ingenting. For dei er der like fullt. I lufta.
august 23, 2009
Ganske ofte hengir eg meg til rotete tankar. Eg lar dei hoppe, dukke, symje, spurte, sige, krabbe, hinke, og stå heilt stille. Det hender dei finn saman, lagar ei klessnor seg imellom. Med klypene blir det hengt opp nye bilder. Av og til heng dei til dei er tørre. Men stort sett bles dei vekk.
august 6, 2009
Video på luftetur
Eg har arbeidd ein del med video i året som har gått, men min mangelfulle edb-kompetanse har no dempa entusiasmen. Det er på tide å lufte nokre av dei nedstøva arbeida her. Det eg kjenner meg aller mest uferdig med er lyden. Eg har jevnt over brukt musikk som har fungert i ein arbeidsprosess, men den er for “belasta” for eit ferdig arbeid. Forslag og input tas imot med svært opne armar! Eg kunne tenkt meg å eksperimentere meir med lyd, men treng eit intensivkurs. Uansett, denne filmen er resultat av tre månadars absurd øy-liv, tidligere beskrevet under “Ein tilværelse har vært”. Eg har stadig ein forkjærlighet for dei fine folka, den nasjonalromatiske naturen og det sjarmerande samfunnet. Det er nok ikkje siste gongen denne bloggen speidar i retning Fjelberg.
august 5, 2009
Memento mori – nei, ikkje hugs at du skal dø, men HUGS AT DU VART FØDD
Då eg starta denne sida, var det med overskrifta UFERDIG ER DEN NYE FERDIG. Det skulle vere eit uhøgtidleg visningsrom for meg. No er det eit halvt år sidan siste blogpost, og med det kan eg vel konstantere at det sklei ut. No er det på høg tid å ta ein slags omvendt momento mori. (Nokon som veit om det finnes eit uttrykk for dette?) Eg vil reinnføre denne bloggens hensikt, og eg begynner med eit bilde eg arbeider med. Sjølvsagt totalt uferdig, altså ferdig nok.
februar 25, 2009
The staircase is my town.
For ei stund tilbake kom eg over fenomenet der ein har begrep på eit språk, i dette tilfellet fransk, som ikkje finnes på andre språk. Eg vart fortalt om l’esprit d’escalier, direkte oversatt: ”The spirit of the staircase”. Nydeleg i seg sjølv. Eigentleg betydning er ”Kjensla av å forlata ein samtale før alt er sagt”. Og dette er noko eg kjenner meg att i. Eg syns det er fantastisk vakkert at det finnes eit heilt eige uttrykk for akkurat dette. Det er ganske enkelt slik mitt liv utartar seg. Stadig noko usagt. Uansett kor mykje eg prøver å sei meir, jo lenger vekk kjem eg frå å bli forstått.
Min verden, mitt alt, er abstrakt. Det er ingen vei mellom alt og ingenting. Mellom å vere og å ikkje vere. Det er den einaste sanninga eg har. Dette er konstant vanskelig for meg å forstå, og dermed ikkje mindre vanskeleg å formidle. Alt i meg er organisk. Flytande. I forandring. Heile tida. Derav er ingenting bak meg som det er no, ingenting ferdig, nokon gong. Eg er på veg opp ei trapp. Alltid.
november 20, 2008
The state of being
I den virituelle verden mange oppheld seg i for tida, gir ein medborgarar ei statusoppdatering på tilstanden i den verkelege verden. Frå dette perspektivet kan den verkelege verden sjå ut som ein finurleg stad.
Amber is still looking.
Dinna veko jekk fort i øveimåro e da alt onsdag.
Bjørn søker hi, han har lyst å sove vinteren forbi.
Nina har levd i 9381 dagar.
Magnus ser en stor røyksky.
Birgitte synger med hester.
Tove vurderer å ta husvask.
(Facebook-statusar satt saman med videostills)
oktober 29, 2008
Bill.mrk. Uregelmessighetar, takk!
På denne vanlege dagen i Bergen slår det meg at det er best å være på besøk. At det optimale ville vært å være på besøk heile tida. Tatt det beste frå kvar stad for å så reise vidare. Men så kjem eg på at det på at det på mange måtar er slik tilværelsen min har vært det siste halvåret. Konklusjonen er at det var ganske slitsomt. Å føle at ein aldri er heime. At at alle faktorar i livet er variablar. At ingenting står støtt.
Dermed; eg må ha ein heim for å ha det bra. Men korleis kan eg skape ein heim, ein heimstad, utan å få den grå kvardagen med på kjøpet? Eg krev mykje, eg er klar over det. Eg er ein overdådig romantikar utan rot i noko. Men kvifor i all verden skal ein ikkje kreve mykje? Eg syns verkeleg at folk flest krev altfor lite. Me lever her og no. Kvifor godta kvardagen? Ja, ein må ha mat, ein må overleve. Men for guds skyld. Litt magi på vegen, takk.
Poenget mitt er at eg tilber uregelmessighetar. Nett no, i dette øyeblikk såg ei nydeleg gullveske. Dette var nok uforventa til at eg på ein elles grå, flat og uinspirert dag, kjente glimt av glede. Glimt av at verden ikkje er så staight likevel. Ei gullveske gav meg ei kjensle av frihet. Forunderleg og fint.
Så kva kan eg gjere med dette? Korleis kan eg tilpasse meg, finne min plass mellom krava mine og verden?Mellom blondegardinene og realiteten? Eg skjer brødet annleis frå dag til dag. Eg har ei gul topphue som gjer meg glad. Eg har ulik farge på sokkane, og smiler litt kvar gong eg ser ned. Eg velger mat/klær/ting eg ikkje likar, berre fordi variasjonen er viktigast. Ein ide om noko anna. Kjensla av uvanleghet. Eg er utsulta på uhøgtidleghet. Eg higrar.
Eg er så avhengig av på bli påminna av at verden ikkje berre har eitt spor at det verkeleg er bekymringsverdig.
Eg meinar at livet kan være ein fest. Og eg er på ein evig, desperat jakt etter menneske av same oppfatning. Eg vil skape noko sublimt. Eg vil leve sublimt. Daglegdags sublimitet, er det noko? I så fall er det det eg vil ha, takk.
I dette augneblikket skjønar eg at eg er på rett stad. Til rett tid. Og eg elskar det! Bergen smiler til meg akkurat når eg treng det. På kafeen her eg sitt å skriv, kjem plutseleg ei stemme på høgtalaren. Eg trur det er ho i ”Me and you and Everyone We Know”(Miranda July), men eg er ikkje sikker. Det er godt å høyre på. Det ristar meg, og alle andre på denne kafeen, ut av dei kjedelege tankane våre. Det kjem ei kvinne inn. Ho har ein enkel, vakker, blå kjøle på og ho sett seg ned ved eit bord. Eg kjem på at det er Oktoberdans her i Bergen, og skjønar at eg har ei danseforstilling i vente. Her, på kafeen, på ein onsdag ettermiddag, blir eg servert eit stykke nydeleg kunst. Plutseleg får eg akkurat det eg ber om. Tida står stille. Den leverer eit romantisk pusterom. Og igjen elskar eg verden! Nothing grey about it.
oktober 13, 2008
Ein tilværelse har vært
I tre månadar har eg budd på ei øy. Eg har skapt ein idyll. Levd ein idyll. Pusta idyll. Hengekøy inkludert. Eg har drømt om at idyllen skulle vare lenger enn den kunne. Latt meg sjølv drøyme om at blondegardinene var tjukkare enn dei eigentleg var. Men blondegardiner kan ikkje være tjukke. Det ligg i ei blondegardins natur å være transparent. Knapt eksisterande. Og du skal ikkje tukle med naturen har eg høyrt.
Men det var ikkje akutt herlighet på øya mi. Når ein er vant med å ha menneske rundt seg til alle tider, kan ein ende på randen av galskap av eit sånt eksperiment.
”Eg prøver å lære meg å være aleine. På laurdag utarta det seg sosial abstinens. Då drakk eg meg full. Det er lett å bli bekymra for folk som drikker aleine, og no blei eg bekymra for meg sjølv. Eg tenkte ”Fører dette til lett alkoholisme?”. No prøver eg å være aleine utan å drikke meg full. Det går fint. I dag har eg brodert i fem timar. Og så bestemte eg meg for å ha fisk til middag. Men eg måtte gå heim utan både fisk, fiskekrok og halve stanga mi. Den knakk eg rett nok sjølv. Tuppen fòr i det i eit kast. Eg tenkte det ville gi stor tilfredstilling å knekke stanga sidan den allerede var øydelagt Men den var laga av eit glasfiber liknande stoff, og min destruktive mentalitet straffa seg. ”
Men det viste seg å komme fine ting ut av aleinetid. Tempoet senka seg. Og denne ukjente tida gav meg tankar eg ikkje hadde hatt før. Absurde ting dukka opp. Eg fant eit hus i skogen. Klisjeaktig forlatt. Men samstundes så fullt av liv. Ein gammal mann. Og ungdom på hemmelig fristad. To parallelle spor av eksistens. Flekker av nydeleg tapet på rosa maling, og ei seng med ei gammal tweed jakke på. I same rom, utan å kjenne til kverandre. Ein daud hjortekalv. Sprikande, flådd og blodig. Morbid og vakker. På ein gang. Morbid vakker. Ubekvem med min eigen reaksjon, klarte eg ikkje slutte å sjå. Følelsen av å være med på noko urisk, primitivt og historisk fekk meg til å gløyme å puste. Å sjå stoltheten i menna. Adrenalinet. Jaktar menn for å destillere kjensla av å være mann?
Tilbake til den raude ulltråden. Den som det skulle vært fleire av. Nok til å strikke eit kvart som kunne få meg til å gløyme at vinteren kom til Abelstova. At idyllen raste, og at blondegardinene sin natur ikkje var i min favør.
Begynnelsen på slutten er når du kjem heim og må støvsuge sengeteppet ditt for museskit. Det er då du tenker at ein by kanskje ikkje er er så slitsom likevel. Og ein skiftar fokuset frå kor godt det er med ro, til kor kjedeleg det er å gå glipp av alt. Det var då eg begynte å drøyme meg vekk. Vekk til eit anna sjakkbrett. Der det er fleire kvite felt enn svart museskit.
Enkelte ville sagt at musa seira, og mest sannsynleg sto på barrikadane og veiva med flagga då eg drog. Men musa og meg inngjekk ein kontrakt den kvelden. Ein time-share kontrakt. På urnorsk vis. Når sommaren kjem skal hengekøya atter ein gong opp mellom trea, og eg vil nyte dei tynne blondegardinene i Abelstova.
juli 8, 2008
For fyrste gong var skuldera mi våt av min fars tårer
”Enten er det skjedd noko alvorleg. Eller så er han ute ein tur.”¨
Enten. Eller.
Død. Levande.
Ein av dei er det. Realiteten er bastant. Men me er på etterskudd. Sanninga har enda ikkje nådd oss.
Eg kom inn. Eg såg at han låg der. Eit legeme. Han låg der. Min eventyrar. Mitt leksikon. Men der og då: berre eit legeme. Eg såg ikkje Onkel Jostein. Eg såg eit dødt menneske. ”Slik ser eit dødt menneske ut”, tenkte eg. Flogene surra. Han var blå i ansiktet, og brillene sat på enda. ”Det er Onkel Jostein. Det er Onkel Jostein”, prøvde eg å tenke. Kun den rasjonelle delen av meg son skjønte det. Eg kjente det ikkje fysisk.
Eg kjente lukta. ”Er det slik ein daud mann luktar?”. Men det var eimen av ein ungkars hus. Eg våga meg inn i stova. Eg hadde ikkje vært der på mange år. Det var eit sørgeleg syn. Plastikkposar over alt. Fat og skåler med matrestar. Buksa låg på golvet, trødd rett ut av. Men midt i alt det elendig kaoset: eit vakkert kaos. Rommet var overfylt med aviser! Til den dagen han døydde, var han framleis like nysjerrig på verda. Stadig like oppdatert. Far min sa med frukostbordet same morgon; ”Ein ting skal vera sagt; Han er meir oppdatert og med enn dei fleste av oss som ’oiar’ oss over han!”. Avisene var eit vidunderleg syn.
Stakkars gut, sa Tante Åshild. Gut. 66 år, men evig gut.
Korleis hadde du det eigentleg, Onkel Jostein? Kor einsam var du? Kor stor var lengselen din? Og kor stor var sorga di?
Etter kvart begynner eg å få glimt av realiteten i det som har skjedd. Onkel Jostein er død. Det var han som låg der. Min eventyrar, mitt leksikon, låg der. Eg blir uvel over min eigen evne til å distansere meg, til å gjere alt om til ei studie. Det levande minnet av Onkel Jostein begynner å koble seg opp med synet av han på golvet. Sokkane. Underbuksa. Den flammete huden på beina, og det blåe ansiktet. Det bølger skarpt i meg. Stikk av tristhet og sorg.
Ein er. Og så er ein ikkje. Det er dødens magi. Det endelege uendelege.
Når eg var liten pleidde far min å arrangere Seigemann-konkurranse. Det var om å gjer å strekke ein seigemann så lang som mulig. Ein strakk og ein drog. Heile spenninga låg i uvissheten om når den ville slite. Den hang saman, heilt til den ikkje gjorde det. Og når den sleit, var det over. Augneblikket før det skjedde kunne kjennast uendeleg, men likevel blei ein overraska når det skjedde.
Onkel Jostein er ikkje meir. Med treningsjakka på, nådde han målet i livets maraton.
juni 12, 2008
Eg fann min eigen puls på ei hytte ved havet
Plutseleg når ein kjem heim til det kjente, er det blitt det ukjente. Det som før var sjølve definisjonen på trygghet, er blitt pirrande framant. Sirkusets magiske duk blir trekt til sides, og du kjenner at no kan kva som helst skje. Eg kjenner meg leikande nervøs av å stå på neset å fiske. Eg kjenner barnleg spenning av å sjå krabbane komme fram frå gjøymeplassane sine for å sikre seg fiskesloet. Til og med lukta av myggolja er eksotisk og ultra-nostalgisk. Eg kjenner lykken sitre av den putrande lyden av fisken min på bålet. Eg nyter følelsen av kål og skit på fingrane. Havet gynger i takt med mine tankar. Alt eg kan høyre er lyden frå det fine kjøleskåpet. Den salte trøttheten godgjer seg, og eg gler meg til den gode hytte-søvnen.
Min frihet
Eg kan ta på radioen. Eg kan opne døra. Eg kan puste djupt, og velge kva eg skal ha på skiva. Snart skal eg ta handkle med meg, tusle barfot ned mot sjøen, kjenne dei skarpe kantane frå berget under beina, kle av meg og svømme ut. Eg skal forbanne meg sjølv i eit splittsekund, før eg får pusten tilbake og kjenner kor godt det god-vonde er. Så skal eg legge meg på graset og bli solbrent.
mai 18, 2008
Neste stopp: Irkutsk!!
17. mai her i Moskva enda med at me på rein impuls og spontan magefølelse kjøpte ein flybillett til Irkutsk. Om berre nokre timar er me på veg i retning Asia. Tenk å kunna fly i 5 1/2 time, krysse 5 tidssoner, og fortsatt være i det samme landet!? Russland er så absurd stort, og no er me på veg til å få ein følelse av det. Planen er å ta den transibirske jernbanen mot Moskva, stykkvis, og bu hos lokale folk langs vegen. Couchsurfing.com er vår nye venn. Det føles nesten som at det er no det eigentlege eventyret begynner!
Tilværelsen er ganske absurd om dagen. Og eg trekker pusten djupt og nyt det!
mai 14, 2008
Eg har funne knappen på min venn Hassel!
Det er kanskje ikkje ni rullar med gull, men jento’ jobbe’! Bildene er fra 9. mai, Russlands nasjonaldag. Den mest absurde, og for ein fotograf: den mest FABELAKTIGE dagen tenkeleg. Eg har kjærlighetssorg for den dagen. Det var som å reise tilbake til ei tid som eg godt kunne tenke meg å være på besøk i litt lenger. Men så utslitt som eg og Hanne var når kvelden kom så veit eg ikkje kor lenge eg ville overlevd. Men RASTEPLASSRussland er på sin niende dag, og eg har funne knappen på min venn Hassel! Me har nok meir kjærlighetssorg i vente..
